چه چیز بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب می کند ؟خدا پاسخ داد :این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند .عجله دارند زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را می خورند .اینکه سلامتشان را صرف به دست آوردن پول می کنند  و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتی می کنند .اینکه با نگرانی نسبت به آینده زمان حال را فراموش می کنند  آنچنان که دیگر نه در حال زندگی می کنند نه در آینده .این که چنان زندگی می کنند که گویی ، نخواهند مرد و آنچنان می میرند که گویی هرگز نبوده اند .

خداوند دستهای مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم . بعد پرسیدم :به عنوان خالق انسانها   می خواهید آنها چه درسهایی از زندگی را یاد بگیرند ؟

خداوند با لبخند پاسخ داد :یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود كرد اما می توان محبوب دیگران شد .یاد بگیرند که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند .یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد .یاد بگیرند که ظرف چند ثانیه می توانیم زخمی عمیق در دل کسانی که دوستشان داریم ایجاد کنیم ولی سالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد .با بخشیدن بخشش یاد بگیرند .یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را عمیقا دوست دارند اما بلد نیستند احساسشان را ابراز کنند یا نشان دهند .یاد بگیرند که می شود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند اما آن را متفاوت ببینند .یاد بگیرند که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند

و یاد بگیرند که من اینجا هستم ... همیشه

یک نفر دلش شکسته بود / توی ایستگاه استجابت دعا / منتظر نشسته بود / منتتظر،ولی دعای او / دیر کرده بود / او خبر نداشت که دعای کوچکش / توی چار راه آسمان / پشت یک چراغ قرمز شلوغ...

*
او نشست و باز هم نشست روزها یکی یکی از کنار او گذشت

*
روی هیچ چیز و هیچ جااز دعای او اثر نبود

هیچ کس از مسیر رفت و آمد دعای اوبا خبر نبود

*
با خودش فکر کردپس دعای من کجاست؟
او چرا نمی رسد؟شاید این دعا راه را اشتباه رفته است!

پس بلند شد رفت تا به آن دعا؛راه را نشان دهد
رفت تا که پیش از آمدن برای او؛دست دوستی تکان دهد

رفت پس چراغ چار راه آسمان سبز شد
رفت و با صدای رفتنش کوچه های خاکی زمین
جاده های کهکشان سبز شد

*
او از این طرف، دعا از آن طرف
در میان راه باهم آن دو رو به رو شدند
دست توی دست هم گذاشتند؛ از صمیم قلب گرم گفت و گو شدند
وای که چقدر حرف داشتند

 *
برفها کم کم آب می شودشب ذره ذره آفتاب می شود

و دعای هر کسی رفته رفته توی راه
مستجاب می شود